Page 216

(۲۱۱) چو چرخ پیر رخ زرد سپیده دو سر زد بپیش آینه دار آفتاب خنده در داد درست مغربی آفتاب که فلک نهاد در ته زمین باه تا بباد داد ستاره راز چه شد دید خیر از خورشید چوشب بحقه میناش سر در تنگاد داد غلام با صبا ام که با مدا دو پکا صلا عیش بعشرت سراستاد داد انست بطرف نوبهارا و چمن جلوه چو حورا کرد ابر با ریختنی لؤ لؤ لا لا کرده گرہ طره سنبل که صبا باز شد دامن لاله پر از عنبر سارا کرد بر سر لاله و گل میرود آنکه قمری پای آلوده بخون باغچه بالا کرد عاشقا رفته بگلزار دل سوخته را بتکلف گل و لاله شکیبا کرده نوبهار امسال را روزه فر باید ید گل حیا تردامن می لبالا بید بر دهان غنچه گوگه میزند بوسه نسیم کان شکر لب بهو روزه گشاید باد در کهسار جام لاله را بر سنگ زد گل بخنده گفت آری اینچنین باید ید نرگس رعنا قدح بر دست چشم اندر گونیا میخواره ماه عید را باید ید موسم باران هوا خرم در و هرطر باران همی با نگویم قطره کز بالا گل مرجان همی با ہ یعنی شراب خور ماه عید را بجوید .