Page 137

(١٣٢) رسول نموده شعری بساز و بگو امیر خسرو فی البدیهه گفت . هر موی که در دو زلف الدنیم است صد بیضه عنبرین بران نمو ضمیمه است چون تیر بداراس پیشواز برا که چون خربوزه در مدینه منع و بین کلکم خواجه عزیرالدین بس متحیر شد و پرسید که چه نام داری گفت خسرو باز پرسید که نام پدرت چیست. نام قبیله را اظهار کرد گفت، لاچین، خواجه صاحب بخندید و ظرافت گفت لاچین یعنی در چین ندارد، باز گفتند ترک خطا است یعنی ترک گفتن خطاست . امیر همان الفاظ را مقدم و مؤخر ساخته گفت، بی خطا ترک است یعنی قطعا ترک است وبس، خواجه صاحب گفت چون ترا با سلاطین رابطه ایست باید بسلطانی متخلص باشی چنانچه در غزلیات تحفة الصغر اکثریه تخلص شان (x) نسبت طوری به یکی از آنها سلطانی بوده ـ از کلام امیر مطهر است که در عربی تحصیل تام بودید نویسدگ لیکن تا که بنویسند درین باب چیزی ننوشتند. با انهمه این روایـست صحیح است حقیقتیست که تا سن ١٥ و ٧٠، از جمله علوم و فنون درسیه فراغت یافتند. (*) از کتابی که این رباعی نقل شده غلط بود نقل بالقل نوشته شد. (x) پہلے احوالی را خود امیر خسرو به تحفة الصغر نوشته اند. بقیه ۱۲۶ چون پیشم که [ILL]