Page 205

صفحه ۱۴ نمبر ۱۵ عالمها ژاپان از سیاست نامه عبدالرشید ابراهیم افندی ما بعد از نمبر ۱۴ خوب یک با رسوی من دید و یک تبسمی نمود . عر به چی تنومند که اپانی ما را به رویه سرعت یک اسپی مید دانند . بعد انه یک کمی به استیشن آمدیم، از ترجان نوجوانی که با من همراه بود پرسیدم که به این ( عرا به چی ها ) چه قدریه می گفت اگر ۲۰ کا یک بلد سید ممنون میشوند. چونکه مردمان فقیر است . استیشن کوچک بود. تکست گرفتیم. ولی هنوز قطار ریل موجود نبود. درین اثنا جوان ژاپانی که با من بود گفت : ( اگر دل تان میخواهد آن طوبی که در راه دیدید تماشا کرده میتوانید زیرا آن خوب در وقت حرب از روس اسیر گرفته شده است . ارایه را بوس زیادی براد بدن آن داری پیدا شد ولی می باید که اول در ریل حنای باید گرفت داشت یا و کالای خود را جای بجا باید کرد. نوجوان را پانی این اندیشه امرا درک نمود . گفت : اندیشند کنید به اشیاد کالای شما هیچکس دوست نمیزند. باشد و چون بشارکت داده اند به هر حال بشما در ریل جامی هم میدهند. خنده روی بنا برین سخن او خاطر جمع شده اطرف خوب رفتیم طوب بیار بزرگ یک طولی بود . در کارخانه ( قونهاین ) که در نزدیک ( پتر سپورگ ) است ساخته شده بود. از جوان را پانی پرسیدم : آیا این طوب را برا چه در پنجا گذاشته اند با گفت - اگرچه اینجا یک ده کوچکیست اما هر روز از ملتها غیر سیا مردمان اردو میشنوی جرم بودن بردم ؟ بخاطرم آمد که چون زبان میدانم اگر با من بیا یه به نخواهد بود . لهذا گفتم : بیا ، با هم بروم . ار گمرک یک چیست قدم گذشته بودیم که در طرف راست بندر گامانی که در این هست در همه آنها آنها همچنین بلیک خوب ایر یاد گار فر های ماست گذاشته شده است. حتی در سیاره از قریه های داخل مملکت تیزر یکیک یادگار نفر خواب خوب باشد خواه بیرون خواه دیگر چیزی موجود به باش موجودن من چون از دروازه گمرک یعنی چبوتره بندر گارد (سوریه) بر بدم یک آدم کوچکی بایک عرا به دوستی در پیش رو می من آمده اشیای مرا در عرا به پر کردن گرفت، و بعد از ان که اشیای مرا در عرا به نهاد مرا نیز سوار شدن بران کالا اشارت کرد. دیدم که دیگری فران نیز بر کالای خودشان در عرا به می نشیند. انا دل خود مین برا این گواهی نداد که اینقدر کالا در ان عرا به باشد و منهم بران بنشینیم و آن را به را نیز یک انسانی مانند خود انند خودم بکشد. از ان سلب من در دیگر عرا به سوار شدم. این را به های آدم را نرا دردیلها هر وقت جای پیدا میشود. ریکٹ ، بنام دیگر ( کورو مهیا میگویند که عبارت از عرابه خفیف و یکیست که یک آدم آنرا نمی کشد. در اثنائی کریہ نے استیشن حرکت میگردیم یک جوان خوش پوش خند روی را پانی که تخمین عمرش هفده همه ساله می آمد همین نزدیک شده بزبان شا پانی پرسیدم : ردی گفت : اگر میفرمایید بر آرمهمانی و خدمت شمامنهم با شما بروم ؟ بخاطرم آمد که چون زبان میدانم اگر با من بیا یه به نخواهد بود به جهید. از گمرک یک چیست قدم گذشته بودیم که در طرف چپ راه در ما بین یک با نچه تک ستاره آهنی ایک طوب بزرگی که بچشم برخورد . نوجوان را پانی که همراه من آمده بود یکیا ریوی فاجعه ها پانین ما بعد از نمبر ۱۴ بشما خبر سید هم که پینه بابا ( دینیو ) از ان پیسه هائی نیست که در معده کسی بماند. او میخواهد که مرا با زمی به بد . اما و مینیو از انکسانی نیست که بازی بخورد. دینیو این الگفته بر پا خواست ، و در نز د صندوق کالامی شان رفته صندوق را با لا کرد. از سبک ان خالی بودن آنرا دانسته سر خود را به افسوس شور دادن گرفت. باز در سی الماری آمده دین وازه اش را باز کرد ، و همه چیز های آنرا یگان جهانی پالیدن گرفت ۱۰ زین پالیدن چنان معلوم شد که یک قدری خاد اری خاطر جمع شده باشد. لهذا بعد از یک قدری تفکر گفت : از وقت ادا کردن کرا به هجده روز گذشت. بهمه حال باید چیسه را به هند ، تا نگیرم نمیگذارم فلونیله باز بشما تکرار میکنم که شوهرم حالا خواهد اند و حق شما را خوا به داد موسیو . و مینو چه ؟ آیا موسی و خونتران قرض خود را ادا خواهد کرد ؟ در همه جیب های لباس بسیار ا طلایی که در بر دارد یک چینه سیاه هم پیدا نمیشود . با اینهمه مفلسی کبر و نخوت ہم . کبر و نخوت هم میفروش. هر وقتیکه از و چه بخواهی انسانه برایت میخواند . اما انه حالا