Page 339

( ۳۳۲ ) چو ما را بغفلت بشد روز کار تو باری دمی چند فرصت شمار شبی جوانی و طیب نغم بدانان نشستیم چندی بهم چو بلبل سرایان گل از روی ز شوخی در افگنده غلغل بکوی جهانده به پیری ما برکت ز جور فلک لیل مویش نهار چو فندق دهان از سخن بسته بود ز چون لب از خنده پیوسته بود جوانی و ار گفت کای پیر مرد چه بر کنج حیرت نشینی به درد یکی سر برآر از گریبان غم بآرام دل با جوانان بچم برآورد پیر سال خورده درخت جوابش کز تا پیر مرد ار کت چو باد صبا بر گلستان زد چمیدن درخت جوانرا سزد چمن تا جوانست و سر سبز بید شکسته شود چون سری سرید بهاران که باد آورد بوی مشک بزیر درخت کهن کی خشک