Page 340

( ۳۳۳ ) نه بینه مرا ماجرا های پس که بر عارضم صبح پیری دمید یقیناً درم جبهه بازی کند دما دم سر رشته خواهد ربود شمار است نوبت بدین داستان که ما از غم شستیم دست جوانو بپوشید ز پیری عذار دگر چشم پیش جوانی مدار نداردت باری بدین نوع نشاید چو بلبل تماشای باغ کند جلوه طاوس بسلست جمال چو خواہی از باز کردن بال در آمد سنگ درآمد در و شما را کنون سیدند شبر رو گلستان را طراوت گذشت که گل دسته بند دور از دست سپهنم جوانهاست برپای دست که پیران بند دست قامت است گل سرخ رویم مگز ززناب رزورف چورنگم دکشد شتاب مرا خسته جاں پر بر عصاست دگر غنچه برزرده گانی خطاست مگوئی چنین کزکودک ناتمام چنان پشت باید که از سر خرام