Page 300

( ٢٩٣ ) بفرخنده باشد بر ان کدخدای در خرمی بر سرایی ببند چو زن راه بازار کیرد بزن اکرزن ندارد بسوی مرد کوش چو در کید تو امانت شکست زنی را که جهاست و نارا ستی چو در روی بیبکان بخن دید زن زنی شوخ چون دست در قلمه کرد ز بیگانکان چشم زنی کور باد چونیکی زن پای بر جای نیست کریز از کتش ای دانا بنک بپوشانش از چشم بیكانه روی که بانوی زشتش بود در سرای که بانك زن از وی بر اید بلند و کرنه تو در خانه بیشین چوزن سراویل کحلیش در مرد بوش ز ایباش کیند م فرزاشوی ست بلا بر سر خود نه زن خواستی دکر مرد کو لاف مردی نزن بروکو بند پند بر روی مرد چو بیرون شد از خانه دکور باد ثبات از خرد مندی رای نیست که مردن به از زند کانی بتنك و کر نشنود چه زن که شوی