Page 301

( ٢٩٤ ) زخوب خوش طبع گفت ماه زنا کن زن زشت نا سازگار چه نغز آمد این یک سخن زان دوتن که بودند سرگشته در کار زن یکی گفت کس راز زن مباد دگر گفت زن بهر باغ و مباد زن کن ای دوست سرنوبهار که تقویم پارینه نیاید بکار کسی را که پیشی کند خار زن دگر بیضه باطلعه بروی نزن تو هم جور زنی باریش کشی اگر یک سحر از کناریش کشی جوانی ز ناسازگاری جفت بر پیرمردی بنالید و گفت گرانباری از دست این همسر چنان می برم کا سیاسنگ زیر سخنی بگفتش ای خواجه دل پس از صبر کردن نگردد خجل شب سگ بالای ای جامه روز چرا سگ زمین باشی بر روز چو انگمینی دیده باشی غشی روا باشد ار جور خارش کشی