Page 97

- ( 66 ) - — اوه و سیوسمیت ! حا لا حیات شما برای ما لازم است جزیره باشد ، یا قطعه آن بما لازم نیست . مهندس در مقام تصدیق سر خود را جنبانید ، و بخواب رفت . رفیقها اورا براحت گذاشته کناره کشیدند . و به چارهٔ این افتادند که مهندس را بيك صورت راحتی به شمیته ها نقل بدهند . ناب ، پانقروف و هار بر بیرون برآمدند ، و بسوی تپهٔ دیگراری که بران یکچند درختی معلوم میشد روانه شدند . در راه پانقروف دم بدم با خود میگفت : — در وقتیکه انسان بزور و جبر نفس برآرد آیا کسی این بخیالش میرسد که بگوید : « جزیره است ، یا قطعه » ؟ عجب آدمیست ! عجب مخلوقیت ! والحاصل پانقروف اینرا گفته ، و کله جنبانی تعجبانه نموده به تپه رسیدند. در انجا شاخهای مناسب درختانرا بریده ، و دو شاخ راست محکم و دراز را به قدر يك گام از همدیگر دورتر موازی یکدیگر نهاده ، و دیگر شاخها را بعرض در مابین آن چیده ، و آنها را با غنچه ها و شاخچه ها خوب بهم ربط داده ، و بر سر آنها برگها و شاخچه ها کنزا تیده يك سدیه یعنی زنبیلی که بیمار انرا بران برمیدارند بوجود آوردند . ساختن سدیه به چهل دقیقه تمام شد . وقتی که هر سه رفیق با سدیه در پیش ژه ده ئون آمدند بوقت ظهر دو ساعت مانده بود . درین اثناء مهندس از خواب بیهوشی که یکقدری پیشتر دران رفته بود بیدار شده، بر رویش که تا بحال سراسر زرد و بیرنگ بود یکقدری رنگ پیدا شده بود . يك عطسهٔ زده دست لرزان لرزان خود را بسوی رفقای خود پیش کرده با یگان یگان دست فشاری کرده گفت : — یکقدری مرا راست کنید . ناب به آهسته گی تمام از پشت سر در زیر بغلهای مهندس درآمده ، و پانقروف از دستهایش گرفته یکقدری تکیه دادندش . ژه ده ئون گفت: — موسیو یروس ! بی آنکه بر شما زحمت شود آیا سخن مرا شنیده و جواب داده میتوانید؟