Page 96

- ( ٦٥ ) - ژده ئون از ناب پرسید که : - معلوم است که افندی خود را تو به این مغاره آورده ؟ ناب - نی من نیاورده ام . پانقروف - مطلق که موسیو سميت تنها خودش درین مغاره آمده است . ژده دئون - البته همچنین باید باشد اما باور کردن این یکقدری مشکل مینماید ! این مسئله حل شدنی نیست . مگر که موسیوسمیت بسخن گفتن مقتدر شود . رفقا دستها و پاها و وجود مهندس خود شانرا مالیده مالیده دوران دم آنرا آسانی دادند . مهندس بیچاره آهسته آهسته جان پیدا میکرد . اولادستهای خود را، بعد از ان سر خود را حرکت داد. از دهنش بعضی سخنانی که دانسته نمیشد برآمدن گرفت. ناب به افندی خود نزدیکشده متصل سخن میگفت . مهندس نمیشنید . چونکه زنده گانی هنوز تماماً عودت نکرده بود . پانقروف از موجود نبودن آتش بسیار متأسف بود . جیبهای مهندس را پالید که بلکه یک کبریتی پیدا کند، ولی وا اسفا که بجزیک ساعت دیگر هیچ چیزی در جیبهای او موجود نبود . بنا برین قرار دادند که مهندس را پشمینه ها ببرند . مهندس آهسته آهسته بجان گرفتن رو نهاد . یکقدری آب در حلقش نیز چکانیدند. بعد از کمی مهندس چشمهای خود را باز کرد . رفقا رايك مسروریت عظیمی استیلا نمود . ناب فریاد برآورده گفت : - هزار بار شکر! افندی من . آه افندی من ! مهندس رفقایی که در اطراف او بودند یگان یگان از نظر گذرانید . و بسوی هر يك جدا جدايك تبسمى نمود. بازهمان سخنی را که قبل از ین گفته بود و دانسته نشده بود بر زبان راند اما این بار دانسته شد که میگفت : - آیا جزیره است ، یا قطعه ؟ بنا برین سوال پانقروف تحمل نکرده گفت :