Page 67

- ( ٤٢ ) - پانقروف -- بلی ! موسیو سميت يك آدم نایابی بود . هاربر -- بود چرا میکوئید ، مگر از بودن آن امیدوار نیستید ؟ پانقروف -- نی ! هاربر به يك انديشه وهراس بزرگی فرورفت . تعمیرات خانه هم به انجام رسیده بود . که ازین رهگذر پانقروف بسیار ممنون شده گفت : اگر رفقای مابیایند ، البته يك ماجأ بسیار باستراحتی خواهند یافت . حالا كار بيك اوجاغ ساختن ، و تخمها را پختن مانده بود. اینهم بسیار کار آسانی بود . در زیر سوراخی که برای دودکش بازگذاشته بودند يك دو سنگی گذاشته آنرا بيك اوجاعى تحويل دادند . وچوبها و هیزمهای خشك را در آن انداختند ، و دیگر هیزمهای خود را در یکی از شعبه ها گدام کردند . در اثنائی که کشتیبان به اینکار ها مشغول بود هاربر از و پرسید که : -- آیا كبريت داری پانقروف ؟ پانقروف -- البته دارم ! اما اگر کبریت نمیداشتیم کار ما بسیار خراب میشد . هاربر -- چه خراب میشد ؟ يك و چوب خشك را بريكديگر ماليده ماليده آتش بوجود می آوردیم ! پانقروف -- از چنین خیالها درگذر فرزند، اینچیزی که تو میکویی هیچوقت نمیشود، و شدنی نیست ! هاربر -- چرا شدنی نیست ؟ در نزد وحشيان جزاير اوقیانوس این اصول بسیار جاری بوده است . پانقروف -- آچان من ! یا این است که وحشیان درینباب يك قاعده واصول مخصوصی دارند ، و یا اینکه در چوبهای آنها يك كرامتی موجود است ! زیرا من چند بار به این اصول آتش دردادن آرزو کردم ، اما هیچ کامیاب نشدم . پانقروف این را گفته قطی کبریت خود را بالیدن گرفت . چونکه پانقروف