Page 68

- ( ٤٣ ) - بسیار عملی توتون کشیست . از انرو کبریت هیچ وقت از و جدا نمیشود . اما باوجودیکه هر جیب خود را پانزده بیست بارپالید ولی هزار افسوس که پالیدنی خود را نیافت . رفته رفته رنگ پانقروف میپرید ، دستهایش میلرزید ، دلش میطپید ! بصدای لرزان لرزان گفت : - هاربر ! ... هاربر ! ... - خیر باشد پا نقروف ! چیست ؟ پا نقروف -- قطی خود را گم کرده ام ! فلاکت بزرگست ، آیا در پیش تو کبریت، یاقاق ، یا دیگر چیز آتش در دانی نیست ؟ هاربر -- نی ! پانقروف بیرون برامد . از قهر و تلاش بسیار جبین خود را مالیدن گرفت . هر دو رفیق در جاهائیکه بران گردش کرده بودند بجستجو آغاز کردند . ولی از قطی کبریت اثری نیافتند . هاربر گفت : - پانقروف ! در وقتیکه در بالون بودیم مبادا قطیت را انداخته باشی ؟ پانقروف - نی نی ، در انوقت نینداخته ام . گم کرده ام . چونکه پیپ توتون کشی من هم نیست . هر دو یکجا از جیبم افتاده . و الحاصل هر طرف را بدقت تمام پالیدند ، نه جنگل کنار نهر ، و نه سرتپه ، و نه ساحل بحر را گذاشتند . همه را جستجو کردند هیچ فائده حاصل نشد . این مسئله يك مصیبت بزرگی برای فلاکتزدگان بیچاره شد . آتش که مدار زندگانیست آیا از کجا بدست خواهند آورند ؟ هاربر - پانقروف اینقدر افسوس مکن ، صبر کن که رفقای ما بیایند بلکه در پیش آنها کبریت میریت پیدا شود ؟ پانقروف -- گمان نمیبرم . زیرا دوسیوسمیت . و ناب توتون کش نیستند موسیو