Page 358

- ( 305 ) - سیروس بسوی شخص مجهول روانه شد. خون مانند جوی از شانه هایش روان بود ولی او هیچ به آن پروا نمیکرد . سیروس گفت : دوست من ! حالا باشما یکعهد شکران و منتذاری عقد کردیم . چرا که اولاد ما را از مرگ رهانیدی، وحیات خود را برای او به تهلکه انداختی ! حیات من ! آیا حیات من چه قیمت دارد ؟ مرگ هزار بار اشرفتر است از حیات! زخمی شده اید . هیچ نباشد بگذارید که زخم تا نرا مداوات کنیم . چه پروا دارم ! من به این زخم مستحقم ! آیا دست تا نرا هم نمیدهید که مصافحه کنم ، و بمحبت بفشارم ؟ اینرا گفته پیش شد که دست شخص مجهولرا بگیرد اما آدم مجهول دستهای خود را برسینه خود چپراس کرده گفت : شمايان كيستيد ؟ برای من چه تصور دارید که چه کنید ؟ معلوم شد که آدم وحشی میخو اهد كه اول سر گذشت مهاجران را بخود معلوم کند . آیا بعد از انکه سر گذشت ایشانرا بشنود سر گذشت خود را نیز خواهد گفت یانی ؟ سیروس سمیت احوال خودشانرا از هنگامیکه از ريشه موند بر آمده اند تا بوقت حاضر مختصراً بیان کرد . حتی از ترجمه احوال خود و رفقای خود نیز بیان کرد که کجائی و چه صنعت دارند وحشی بکمال دقت میشنید . مهندس گفت : درینجزیزه از وقتیکه آمده ایم بهترین و مسرت آور ترین روزهای خود همان روز را میشماریم که از جزیره تابور بر گشته و مانند شمایك رفیق دیگری را بدست آوردیم . ازین سخن رخسار وحشی سرخ گردید ، چشمانش باز گریه آلود شده سر خود را بز فرو آویخت و در حالش آثار حسرت و تأثر پدیدار گردید . سیروس سمیت گفت : حالا ما را شناختید . بدهید دست خودا که بفشاریم . نی ! نی ! ... شما یان آدمان اشراف و با ناموس هستید . اما من ! ... نی ! نی ! این دست لایق آن دستها نیست ! ...