Page 320

- ( ۲۷۱ ) - سمیت بکمال سکوت و تحیر بسوی شکل و هیئت جزیره نظر دوخته بود. پانقروف پرسیدکه: - خوب موسیو سیروس ! بفرمائید که بونادو انتور را چسان دیدید ؟ - حالا خیلی خوب دیده میشود . - من چنان امید دارم که بيك سفر دور و درازی نیز کشتی ما تحمل بتواند . مثلا تا جزیره تابور بخوبی رفت و آمد باین کشتی ممکن مینماید . پانقروف اینرا گفته کشتی را باز بطرف ساحل نزديك كردن خواست و روی توجه بوناد وانتور را بطرف حوضۀ بالون گردانید . زیرا حوضۀ مذکور را برای ایستگاه دائمی بو ناد و انتور پا نقرف قرار گاه انتخاب کرده لہذا راه در امدن و بر آمدن حوضۀ مذکور ایخو بی دانستن میخواهد زیرا در مدخل حوضۀ مذکور خرسنگها و ریگزارها بسیار است که از انرو تهلکه خوردن کشتی بسنگ و یا نشستن آن در ریگ همیشه در پیش روست. بساحل نیم میل مسافه باقی مانده بود . هاربرکه در پیش بینی کشتی ایستاده بود دفعةً فریاد بر آورده گفت : - ایستاده کن ، پانقروف ، كه يك چيزى يافتم ! - چرا ؟ مگر سنگ منکی در پیش است ؟ - نی ، تو بایست . یکۀ قدری بدست راست بگردان هاربر اینرا گفته برکنار کشتی بر وخوابید ، ودست خود را بطرف آب دراز کرد در حالتیكه بدستش يك شيشه بود بر پا خواست و گفت : - يك شيشه يافتم . اما خاليست . سرشيشه با كاك محكم بود. سيروس سميت بی آنکه چیزی بگوید شیشه را از دست هاربر گرفت ، كاك آنرا با پيچ تاب چاقوی هزار پیشه که در جیب داشت بازنمود. از درون شيشه کاغذی برآورد كه بران کاغذ اینعبارت نوشته شده بود : ( قضازده .... در جزیره تابور . طول ) ( غربی ١٥٥ عرض جنوبی ۳۷ درجه ۱۱ ) [ دقیقه . دريابيد ، مدد رسانید فقط * ]