Page 212

-( ۱۷۷ )- واقعه مذکور از بقرار است که در ٢٤ تشرین اول پانقروف در اثنائیکه دامها را معاینه میکرد در میان یکی از چقوریم ای کرک دام يك په قاری ماده و دو چوچه آنرایافت. کشتیبان بکمال ممنونیت بغرابتهاوز آمده بنابر عادت مزاحانه ئیکه داشت گفت : - موسيو سيروس ، اعلايك ضیافت میکشیم . چسان موسیو ژه ده ئون ، شما هم درین ضیافت داخل هستید یانی ؟ ژه ده ئون - بسیار خوب اما درین ضیافت چه میخوریم ؟ پانقروف - په قاری تازه . ژه ده ئون - بگذار بابا! منهم گمان کردم که درین ضیافت ما کبکهای پر کرده سماروق دار میخورانی ! پانقروف - چه ؟ مگر شما گوشت په قاری را نمی پسندید ؟ ژه ده ئون - چرا نمیپسندم ، ولی خورده خورده دلزده شدم. پانقروف - اخبار نویس افندی ، وقتیکه اول بجزیره افتاده بودید برای يك تكه گوشت ( په قاری ) جان میدادید حالا بدرجه رسید که گوشت په قاری را نمی پسندید ! ژه ده ئون - شماهم دانستیذ نی ، انسان هیچ وقت شاکر نمیشود ! پانقروف - شما باشید که من و ناب در باب پختن آن مهارت آشپزی خود را صرف کنیم باز به بینید که اگر پنجه های تانر ابا آن نخوردید باز بگوئید . در وقت شام در دالان طعامخوری غرانیتهاوز مهاجران بکمال خوشی و شطارت برسفره طعام جمع آمدند . کباب و کواج گوشت په قاری بسیار لذیذ شده بود . ناب يكنوع شيريني بقلوانمایی از بادام و قند نیز ساخته بود . در اثنای جویدن لقمه یکی یکبار پانقروف فریاد برآورد. گفت : - وای ، دندانم شکست ! وای ، وای ! ! مهندس - چرا ، آیا در میان گوشت سنگ بود ؟ پانقروف - همچنین معلوم میشود که سنگ باشد .