Page 46

( ۳۷ ) یکدو غزل از طرز، طرزی بدوش توکل منه بار خودرا و لینعمت خویش کن کار خود را تواضع بود پشت بان قصر تن را به پشتی نگهدار دیوار خو د را مکن سر گرانی بار باب حاجت مکن بار افتا ده کان بار خود را بدرویش ده توشه آنجهانرا بمنزل ببر ئی تعب بار خود را مگیر از لب خویش مهر خموشی مکن رخنه دیوار گلزار خو د را زدندان ترا داده اند آسیائی که سازی ملایم تو گفتار خود را حساب خود اینجا کن آسوده دلشو میفگن بروز جزا کار خو د را نگردد خجل از محک سیم خالص مصفا کن از زرق کردار خو د را تو آموز ( صائب ) زار باب جاهی که سازی چو کفار کردار خود را چو تبخاله بردار خود بار خود را میفگن بدوش کسی کار خود را چو خواهی رسی بر در وصل جانان بیفگن ز پا زود دیوار خود را