Page 45

( ٣٦ ) تا بشام از سینهٔ آئینه مثال خویش دور نفرمود . وقتيكه بخوابگاه خویش میدرآمد مرا از سینهٔ دلبرانهٔ خود براورده بعد از چند دفعه بوئیدن در نزد بستر خواب خویش بر سر میز بنهاد . وقتیکه آفتاب عالم تاب ، بطلاکاری صحایف اوراق کتاب کائنات با قلمهای زرین شعاعی بر تخت افق برامد ، دختر آفتاب چاکر نوجوان نیز برغم خورشید جهان آرا خوابگاه خود را ترک نموده در پیش آئینه دوید، وبطور مغرورانه واداهای دلفریبانه بزینت و زیب حسن وجمال باکمال خویش پرداخت ، وگرمی بازار شهشوار یکه تاز شمس عالم آرا را کساد ساخت . وبعد از ان از گوشهٔ چشم بطرف من نیز عطف نظری فرمود . ولی چون من بیچارهٔ آواره را از لطافت وطراوت اولی عاری دید ، برداشته بمیان گل وخاك بر رهگذر هر پاك وناپاك بینداخت ! حالا بنگرید این انسانهای ظالم اقبال پرست رعونت ادارا که من بیچاره را در زیر اقدام غدارانهٔ خویش مالیده میگذرند ! . . . ای دختر مه پیکر بحسن وجوانی خود سر ! بخوبی بدانکه چنانچه بجز ذات پاك با صفات حضرت لایتغیر دیگر جميع کائنات وجمله موجودات را تغیر وتبدل طبیعی است ، روزی خواهد آمد که تو نیز چون من بیچارهٔ آواره از ینهمه لطافت و ملاحت محروم و مهجور مانده لگد کوب خزان حسن وجمال خواهی گردید . انتها