Page 264

( ٢٥٥ ) - تنہائی - ( از یادگارهای صالحيهٔ شام شریف ) آيا هيچ وقتى تنها مانده ايد – يعنى يكدمى با خود نشسته ايد؟ اگر نشسته باشيد، آيا چه ديده ايد، چه شنيده ايد، چه گفته ايد، بكجا رفته ايد، از كجا آمده ايد؟ عجب سخنها! از يك سو از تنهائى، و با خود نشستن سخن ميگوئيم و از ديگر سو از آمدن، و رفتن، و گفتن، و شنيدن، و ديدن حرف ميزنيم! عجيب وحدت! غريب كثرت! ... يك اهل دلى ميگويد : از نفس تا چند شور ساز باطل بشنوم دم فرو خوردم بخود تا حرفى از دل بشنوم بلى! اگر يكدمى با دل بنشينيم، و از دل بشنويم، و از دل بخوانيم كائنات را در خود، و خود را كائنات خواهيم يافت، و چون نظر كنيم نه از خود خبرى، و نه از كائنات اثرى خواهيم ديد! — پس چه خواهيم ديد؟ — هستيی ازلئی مطلق!