Page 153

( ١٤٤ ) حالا هرگاه يك چینی ئی ويايك زنگی را داخل مولویخانه استانبول ، و یا اوپە رای بزرك پاریس گردانیم نه از نی مولوی و نه از موزیکۀ پاریس هيچ يك حظی نمیبر دارند . چینی از هشتصد نوع سازهای خود شان هر يك مقامی که دلشان بخواهد همانرا نواخته مسرور میگردند . زنگی نیز از همان طراق طراقی که عبارت ازده پانزده تخته پارچه هائیکه مانند تخته های فال بینانست در پیش رویهای شان نهاده و بدو د و چوب یکرنگی بر آن تخته ها نواخته و طراق طراقی که از انها بر میاید موجب محظوظیت و باعث مسروریت شان میگردد ، حالا نکه اینها همۀ شان موز یقه را خوب میگویند ، و همۀ شان حتی زنگی نیز از طراق طراق خود شان متلذذ میشوند . و در حق موز یقه نیز اختلاف طبایع تنها در میان ملل نی بلکه در میان افراد بیشتر وزیاده تر تعمم کرده است . مثلا محمد افندی از مقام حجاز حظ میکند . وعثمان بيك مقام حسینی میخواهد . و حسن آغا مقام راست را می پسندد. وكذاك از زنجيان نيز يكیرا می بینی که از وزن طراق طراق « طاق طاقه طاق طاق طاق طاق طوق » خوش گردیده وقتیکه به آنصوت طراق طراقی بشنود از غلیان عشق بر خاسته بر قص میدر آید . و دیگرش نیز از اصول طراق طراق [ طبق طبق طبق طبق طاق طاق ] بسیار محظوظ شده از تاثیر آن زار زار بگریه میدر آید .