Page 144

( ١٣٥ ) ياقوت فام نازك لطيف و آن چشمۀ آبحیات دهان شکرین خضر راه عشاق نا بکام گردیده است. از من دگر چیزی مپرسید با وجود اینهمه پریشانیکه از زلفش بمن اثر کرده بهمین قدر وصفی که کردم قناعت کنید . » بیائید حالا اینمحبوبه را بريك شاعر (مغول) يعنی ( تاتار ) عرض بکنیم . میدانید که تاتار تا بچه درجه از ین تنفر خواهد نمود ! اگر در تز ئيف و بدئی محبوب رومی هر قدر اختصار ورزد باز هم اینقدر خواهد گفت: « ای رومی بخرد ! اینچیزیکه تو تعریف میکنی نمیدانی که چه قدر بد چهره و تا چه پایه مستکره چیزیست . معایب روی سفید منحوسش را میخواهد که با موهای چون کاکل جوارئی خود مستور سازد ، آیا این چشمیکه تو میگوئی چگونه چشمیست ؟ گویا از طرف شقیقه هایش طناب انداخته و کش گرفته اند که صورت بادامیرا پیدا کرده . بیائید محبوبۀ این را که محبوبۀ چینی را نمی پسندد تماشا کنید ! آ ــ آدم ! چیز یکه آنرا بینی میگویند باید بزرگ و هموار و دو پره های فراخ نمودار داشته باشد . پره های بینی كوچك محبوبۀ ترا گویی بریده اند و يك چيزی لوله مانندی گذاشته اند . بگذار از برای خدا اینچنین منحوس بدسیما را . » پس اگر شاعر مغولی محبوبۀ خودش را وصف وثنا بگوید البته از قرار آتی خواهد گفت :