Page 192

۱۸۲ بهر محفلی مجلسی می نمود بگفتار موسیٰ زبان می کشود به نقص زبان و به نقص ادا همیگفت بر خلق آن ماجرا شباهت نمودی بگفت کلیم که خندند کفار بر آن لئیم ازین بود موسیٰ علیه السلام همه وقت ازوی برنج تمام درینکار بود و اجل در رسید اجل دامن زندگیش درید کلیم اندر آنشب بدیدش بخواب که حق داده بودش زری نواب بدیدش کلیم خدای کریم به انعام و اکرام اندر نعیم به آسایش و راحت بیش بود ز لطف خدا غرقش در فزود بگفتا زحیرت بیزدان کلیم که ای حضرت کردگار رحیم کسی کو مرا عمر ناخوار داشت به عالم به بی عزتم گماشت نه مستوجب این کرم بود او چرا میبرد اینقدر سود او کسی کو کند با کلیم چنین ببایست باشد زبون و حزین بفرمود حق کای نبی کلیم تو هستی کلیم من و من کریم