Page 193

۱۸۳ بتو چشم الطاف من بیشتر | درین عصر باشد ز جنس بشرترا به شکل تو میساخت خود را چون | چو تو حرف میزد میان کسان تو محبوبی او ساخت خود را چو تو | مرا غیرت استاد بس پیش رو که هر چند او را نکو نیست کیش | چو از دوست اطوار آرد پیش مرا چشم بر پیشه اوفتاد | ز اوضاع او دوستی تو یاد کریمی من کرد این اقتضاء | که هرگز معذب نسازم ورا اگر بود نادانیش بیشتر | ولی بود با دوستم پیشه ور به این پیشه دوست بگزیدنش | عقوبت نکردم به بخشیدنش پس این جای امید باندنا است | به کافر چو این مرحمت خدا است به کفر و به آن پیشه بد شعار | چو بخشد ز لطف اینچنین کردگار را در اینجا چو مومن به تقلید پاک | جبین از ره صدق ساید بخاک بود اعترافش ز عجز و قصور | بود طالب قرب و اجر غفور عجب نیست کآن کردگار کریم | که او هست بر بندگان بس رحیم