Page 164

۱۵۴ وگر آن صداہا تو نشنیدۂ اگر گر تو ای شیخ گردیدۂ پاسخ بخندید آن مرد دین که ای ساده ای مرد اندک یقین تعجب نباشد به خندیدنم که داری تعجب به نشنیدنم اگر می شنیدم صدا در نماز نمازم نبودی ز روی نیاز صدای تو نشنیدنم بود کار که مصروف بودم بدرگاه یار اگر می شنیدم صدای ترا بسی حیف بودی نماز مرا مرا باید این شیوه اندر نماز که گوشم نگردد بهر حرف باز کسانی که رو با خدا آورند کجا گوش بر هر صدا آورند نداگر شنیدی میان نماز نباشد ترا آن نماز از نیاز چو گوشت بحرف و ندا باز شد نیازت کجا قابل راز شد ز پاکان نماز است دایم چنین که اندر نیازند قایم چنین ترا نیز اگر ہست ذوق نماز بخوان اینچنین جان من با نیاز و یحملان فاقۃ و بردباری میکنند در گرسنگی