Page 151

١٤١ ينظر اليهم الناظر فيحسبهم مرضى وما بالقوم من مرض می بیند بسوی ایشان بیننده پس می پندارد که ایشان بیمار اند نیست بایشان هیچ بیمای ضعیف و نحیف اند و هم ناتوان | بود رنگ شان زرد چون زعفران چو بینی سوی شان بفکر سلیم | بگوئی که هستند ایشان سقیم بلی هر که آورد ترک طعام | ز شهوات بگذشت و از شوق کام شبانگه ریاضت بود کارشان | بود یا د حق جمله اذکار شان همه روز باشند اندر صیام | شبانگه ندارند غیر از قیام ز بس از ریاضت ضعیف آمدند | سراپای زار و نحیف آمدند نمایند در مردم گمان مرض | در ایشان و نبود در ایشان مرض ويقول قد خولطوا ولقد خالطهم امر عظيم و میگوید هر آئینه آمیخته شده است بایشان حال عظیم سخت آیا چو بینند اهل جهان حال شان | جنون می شمارند اقوال شان بمولی چو هشیار گشتی ز خیر | بدنیا بکجامی توانی تو سیر بوند اهل دنیا به فکر درم | ولی اتقیا رو اله یک کرم بسی ز اهل دنیا و اینها بهم | مخالف فتاده است طرز و شیم