Page 27

۲۰ هنگام شب قبر تو چون روز بهار : دل تنگ مشو ز ظلمت آن شب تار : تو مهمانی وصاحب خانه کریم هرگز نبود کریم مهمان آزار : زیرا که اگرچه نامه اعمال من پر از معاصی و وبال است اما خزانه رحمت بیغایت و نهایت او هزار چندان از کرم و لطف مالا مال مروی ان حكيماً ذهب اليه قبيح وحسن والتمسا الوصية فقال للحسن انت حسن فلا يليق بك فعل القبيح وقال للقبيح انت قبيح اذا فعلت القبيح عظم قبحك الهنا اسمائك حسن وصفاتك حسنة فلا تظهر لنا من تلك الاسماء الحسنة الا الاحسان ويكفينا قبح افعالنا وسيرتنا فلا تضم اليه قبح العقاب ووحشة العذاب الهنا حسن وجوهنا قبيح بعصياننا فمن هذا الوجه نستحي طلب الحوائج منك وحسن الاسماء والصفات يد لنا عليك فلا تردنا عن احسانك خائبين وخاسرين روح ص ٧٤ ج ٢ - واعلم ان شهود الحق بالخلق وشهود الخلق بالحق من غیر احتجاب باحدهما عن الاخر وهو مقام جمع الجمع والبقاء وذالك لا يحصل الا بالتجلى العينى لعد العلمى ص ١٣٤ ج ١- آورده اند که درویشی ولایتی گفت شبی در خلوت بجناب حضرت باری عز اسمه باریابتم فرمان شد که چه تحفه آوردی بعضی از اعمال بخاطر گذشت باین عتاب فرمود که تحفه این درگاه آه سرد و هدیه این بارگاه رخساره زرد و توشه این راه دل پردرد و مقبول این درگاه دیده گریان و سینه بریان و عرایض اذکار روحانیان درین حضرت بسیار و نفایس آثار کروبیان بی شمار اما شربت عنایت ما تشنه گان بادیه هجران را جوید و مرهم حمایت ما در عقب خسته گان عجز و نیاز پوید و داروی لطف ما سوخته گان آتش فراق را جوید و فضل ما در پی سرگردان صحرای ناپیدا کنار حزن و اشتیاق پوید رباعی آن را که بغفاریت اقرار آید ، عصیان دو کون را خریدار آید ، زان بیش گنه کنم که صاحب کرمی ، ترسم که زبخشش کمت عار آید مروى عن عمر رض انه دخل على النبى عم فوجده يبكى فقال ما يبكيك يا رسول الله ١٢ جمع عروس يعنى تازه داماد توکل خدا ١٣ ج ٢ ١٤ بالضم بمعنی فرشته گان و پریان ۱۳ ج ٣ ١٥ بمعنی سنت رسول و روای صحیح اثر ١١ ع