Page 175

۱۷۹ بدهم زن گفت چند انکه زنده گانی مرا دانی باید داد حاتم گفت که زنده گانی بدست من نیست زن گفت روزی نیز بدست تو نیست چون حاتم برفت کسی ز عیال او پرسید که حاتم ترا چه داد زن در جواب گفت که حاتم روزی خور بود رفت روزی ده اینجا ست که وما من دابة فی الارض الاعلی الله رزقها - حکی انه قیل لبعضهم من این تأکل فقال من خزانة ملك لا یدخلها اللصوص ولا یا کلها السوس روح ۴۲ م ۴ وقیل کان مکتوبا علی سیف الحسین بن علی رض اربع کلمات الرزق مقسوم والحریص محروم والبخیل مذموم والحاسد مغموم روح ۶۴ م ۲ ونیز فرموده جل جلاله که وفی السماء رزقکم وما توعدون - روى عن حاتم الاصم انه قال له رجل من این تأکل فقال من خزانة الله فقال له الرجل یلقی عليك الخبز من السماء فقال لولم تکن الارض له لکان یلقیه من السماء فقال الرجل انتم تقولون الکلام فقال لم ینزل من السماء الا الکلام فقال الرجل انا لا اقوى لمجادلتك فقال لان الباطل لا یقوم مع الحق روح ۱۲۱ م ۴ وکم از گند پیره ترابی نباید بود که گفته اند رباعی زالکی کرد سر برون ز نهفت * کشک خویش خشک دید و بگفت * که همائن بود و همان کهن * رزق بر تست هر چه خواهی کن * و جناب حضرت شیخ شقیق بلخی رو گره این عضال و عقده این اشکال را عجب کشاده که فرموده که اگر آسمان آهنین و زمین رویین گردد که از آسمان نبارد و از زمین نروید و جمله خلایق جهان عیال من باشند بقدر یکدانه جو اندیشه نکنم و قسیم رزق و رزاق او را دانم وبس وفى الخبر ان لله دابة تخرج من مروجه رزقها کل یوم یقدر رزق العالم باسره فانظر الى سعة رحمة الله تعالی وبركاته ولا تغتم لاجل الرزق روح ۹۳ م ۲ قال الله تعالى نحن قسمنا بينهم معيشتهم في الحيوة الدنيا الایه - وحكى ان ولد الغراب اذا خرج من القش يكون كلحم احمر وینفر الغراب ۱له این آیت در اول جز ۱۲ ۲له بمعنى درزة ۳ استی بمعنی کرمی که جامه ابریشمی را تباه کند ۴ ۶ ۵له این آیت در رکوع قبل از رکوع آخر جز ۲۶ ۶له بضم اول وسکون ثانی ودال موقوفه بمعنی پیره زن ۱۲ ع ۷له بالفتح اول در اصل هم آن بوده اشاره بچیزی که در خاطر ملحوظ باشد ۱۲ ع ۸ه بالضم بمعنى کار دشوار و بیماری سخت ۲اع ج ۹ه بالفتح بمعنی چراگاه مروج جمع۱۲ لله این آیت در رکوع نصف جز ۲۵ *