Page 86

زان به جسم لاغرم شمشیرباز از کین کشد امتحان آری کند بر استخوان شمشیر را آن بهار حسن را نازم که از شوخی و ناز کرده از جوهر چو شاخ ارغوان شمشیر را زان عرق بر تیغ ابروی تو میکرد درا آری آری میکند گوهر فشان شمشیر را دسته‌اش را تا بدست بوسه کردن دست داد بگذرد سر بلندی زاسمان شمشیر را بسکه در سر زخم تیغش دمبدم خواند زبر نیت غیر حرف کشتن بر زبان شمشیر را کیست را طاقت که با تیغش کند گردن کشی ما بهم آویزد بگوگوش اسمان شمشیر را بسکه در هر کل زمین خون ریختی ای غنچه لب ساختی گلگون چوروی گلستان شمشیر را بسکه طرزی کشته خون شهادت گشته‌ام برگلو داغم روان آب روان شمشیر را من طبعم بید از سرمه کردی نرگس مستانه خود را کنی تا میک روز مردم خمخانه خود را بجزم دهر از بس خون دل از دیده میربزم چو کل پر کردم از خون ساغر و پیمانه خود را برای صید مطلب انقدر بیعتاب میگردم که در راه تمنا دام کردم دانه خود را بعین انتظارم اشک گلگون ریزد از چشم کنم کاهی سفید و گاه رنگین خانه خود را چو کاکل بسکه بر گرد سرش سرگشته گردیدم ز وحشت رام کردم عاقبت جانانه خود را دل از ذوق شهادت هر نفس در موج خون غلطد اشارت کن بقتلم نرگس مستانه خود را بدور ماه رویش تا به شد هر حلقه دوشش شمعش سوختم از بس پر پروانه خود را چنان از باده لعلش تشنه لب بودم که از زمی در یکنفس کردم تهی خمخانه خود را بکواهم رفت پیرون از در پیر مغان ای دل بهمان سایه میبوسم طیب بخانه خود را بروز سایه‌ام بنماید شام هجر رخسارش بمیدی کاش ماه عارض جانانه خود را ز فیض گریه طرزی گوهر وصلش بکف آمد ببحر اشک آخریا فتم دردانه خود را جواب صائب