Page 74

سواد خط مشکینت بپوشد روی چهر خشن که دود تیره دل سازد سیه رخسار اتش را نمیدانم فسون یا سحر خوانم لعل میگونت که دارد در میان انمحیوان بازه باتش را یکی کنج بحث فرم میکند صد اهل دانش را که دست یک کمان خالی کند ترکش را بچاه معصیت اندازدت از زین مپندار گذاری کردی از کف عنان نفس سرکش را کشد تیغ ترا از ذوق در برچون نیام مردم مترسان از دم شمشیر رندان بلاکش را زجیب ذره ما ز جلوۀ خورشید می بینیم نماید خار چون کل در نظر مستان خوش را بمیدان جوانمردی شه چابک سواران شد جهاند از خندق گردون که دان هر که ابش را ز آه شعله ایجاد من ای طرزی چه میرسی که از کرمی تن کرم چوانفکر ساخت مغر شش را جواب صائب چو تبخاله بردار خود بار خود را مفکن بدوش کسی کار خود را مکن شوخ چشمی ببزم محبت باداب کن رام د لدار خود را بگفار سر دو بکر دار به مزن زخم غیرت دل یار خود را چو خواهی رسی بر در وصل جانان بیفکن ز پا زود دیوار خود را چو خواهی بری سود سودای دنیا بیارا باخلاص بازار خود را ازین بپنج کهنه چرخ بگذر تو خود تاب دو رشتۀ تار خود را بخون دل غنچۀ ارزو ها چو کل ساز رنکین رخسار خود را قیامی قعودی رکوعی سجودی بکار سحر کن شب تار خود را اگر در ره او بدل راست کردی بسی کج کن از ناز دستار خود را ز سوراخ غنچه سر بر آرم بهموار تار شته ام تار خود را بکلگونه رنگ خون معانی بزن غازه رخسار اشعار خود را میاویز در گوشوار سلیمان کهر های غلطان گفتار خود را