Page 73

۵۸ برطرز بیدل بگوش شانه که کشته است صدف خوی | که میکند بجگر زلف مشکبوی ترا ز غنچه رنگ پریدن چو بخنت آهنگ است | مگر نسیم بگلشن رسانده بوی ترا ز ذوق آب قسم تیغت ار شوم بسمل | بحق ما نگذارد مذاب جوی ترا شرر برون ز دل سنگ میچکد از غم | اگر به سنگ برم شکوهای خوی ترا رخ تو آب شود از خیال نظاره | چسان بخواب توان دید ماه روی ترا ازان بشام دو زلف تو صبح نینجام | که از سیاهی بختم نوشته موی ترا ز دیده جای نگه مشک سوده میریزد | چو دیدم آن خم گیسوی مشکبوی ترا نبات از رگ یاقوت میچکد نی نی | ازین زیاده بود شهد گفتگوی ترا چو برد دل ز نظر رفت اشک هم طرزا | فغان که برد ز کف ساغر و سبوی ترا برروش بیدل غنچه اندر سینه پنهان کرد و پیکان ترا | خورده کل بر فرق خود زخم نمایان ترا دل درون سینه ام صد چاک میکرد در غغم | شانه چون در بر کشد زلف پریشان ترا عالمی در خویش می بینیم و خود در خود گم | دیده خود بین نباشد شخص حیران ترا به مزن دامن کھی قتل من از ترس خدا | باش خونم سرخ سازد دست دامان ترام تا فغان برداشتم دل یک نیسان ناله شد | بسکه اندر سینه خوردم زخم پیکان ترا دل بمان پته کرد و چاک اندر سینه ام | کر بخاطر بگذرانم لعل خندان ترا راست گویم کر نمیزنگی ز من ای سرو قد | همچو رنگ کل ثباتی نیست پیمان ترا چون جرس ای دل جکر از ناله ساز چاک جید | دلخراشیها نباشد آه و افغان ترا مردمان چشمت از بس خون دل از دیده رخت | رشک گلشن ساخت طرزی دست و دامان ترا جواب صائب سواد