Page 697

چین جبین زرافشانی ابرو ابرو خال ابرو چشم چشم مژگان چشم حنا دست پای قد خرام خرام قد خرام رخ ابرو سجده فروتن مبتدی حسن من از چین جبین تند خوی بتان طرز زرافشان کرد جبینت را گر در آئینه کند جلوه گمان بردی کس بر گوشه ابروت بود خال سیاه خال میان ابرویش دید چودل بساله مهر بادامی چشم سیت با همه مهر خایم چشمش از ان بر مردمان شد نظرا چشم انیمه کز آن شوخی مژگان بیند ترک چشم تو وصف مژکان زانشک کلک سمرانگشت یار رسیدم پامدست نگارین بسوی گلزار سیزده زنش آن کف پای نگارین این دیده پاره ائینه بر شاخ حیات بالای تو از نزاکت طرز خرام کز انیمه باین طرز خرامان گذرد نی قدو بالای موزون در صحن چمن گر بباغ باین طرز یار بخرامد زنیمه پایه خوبی رخش نهاده بلند بقصر بار که حسن جفت ابرویش زبس که پیش قدام جو نقش نگین نشیب صیت تو باشد فر از سقف فلک بسان جوهر شمشیر بار خویش میابم بافشاندی ستاره بر خورشید جوهر آئینها و پس فزع میگردد یا نقطه عین تیغ افتاده غلط شوخی حسن او نگر قبضه یکی و تیغ دو بهر ما هیچ براتی بنگه محضر نکرد مهر با دامی درین ایام باشد کوما شخص تمثال چو غربال مشبک گرد سپه چنگیز و خنجر تیز است زدرد خون شده و سجده و کف چنا رنگ گل همچو هوادر شگفت اندام کو زمین پر گل چوجیب با غبان ب در بزم قد نا قد سروت بر گرفت مانند الف زمانه در ناز نشست عکس بستان در ائینه چو سماب میگرد چون مارول را سایه سرو روی خاک دودمان چو سرو وحسن ماه رخش یک قداستاده بلند دو طاق در نظر مردمان کشاده بلند زمین ز خاک من بکدا افتاده بلند زمین شعر تو طرزی بس فتاده بلند صورت