Page 696

جو جان کف رنگین گذارد نشان نقش پایش عین جوان ز غطش پای گل سر بر آرد که دل را ارز والی میدهد جان در وصف ان سر اما غذر خواهم چسان وصف سراپایش سرایم زنار بی نشان نا چند کو یم نشان و بی نشان گر باز پرسی زپای عظمت این نکته و شی خاست مدار هم با بالا چون برایم به تنها تن درین ره چون پویم یکی شخصی نشسته بر دو کرسی دوبی دیدن نشان اعولهاست نشان و بی نشان طرزی جدایت اگر با اعولی چشم شناسیت افراد متفرقه جناب طرزی صاحب عمل تغمره رو برو تا که بحسن تو مقابل کرده جلوه حسن او اگر یابد روی گلچین چو از شرم حسن توی پیچ و تاب طره پرتاب تو دانی که از انتظار بوی خم زلف کثرت بگذار تا بر د سخنا بوی طره ات تا ما در بد بخت زلفت بوی حسین بوی زلفت را صبا تا برد در صحرای چین از تو ز عکس زلف پر چین ز عکس خم زلفش تحصیف هر چند موی آینه نقصان حلی است عکس آئینه از ان پشت با ئینه کند عکس در آئینه روی او تابد بوی گل چون رنگ زیر دامن گل منجرد بر زرا کتهای شتر زلف میخرد چون ما فه گشت چشم غزالان بچین سفید گزا نتظار موی تو شد نا فها سفید از رشک شد سفید بتن موی نا فها نا فه نقد خویش را پنهان نش جوئی کرد شد ما فه اهو ی خطائی سنجم خیابان پرسنبل است از موی زلف چیتی صفت کمال است