Page 695

۶٨٠ ز پشت ناخن رنگین او گل خرد چون سنگ زیر دامن گل چه ناخن ها بخوبی سر کشیده هلال از شرم او ناخن بریده بوصف سینه حرف صاف گویم صفای سینه اش ائینه تا بست لطافت پیش او از شرم آبست چه سینه نیست در وی هیچ کینه زاسرار ازل گنجینه سینه زپستانش سخن بر خویش بالید حباب الغه یعنی دو پستان و یا خود قبه نوریست رخشان چه پستان لیموی گلزار عشرت دهان پر آب از و دندان حسرت شکم گفتم تسلم موج صفا شد ز نرمیها شکم چون پشت قاقم لطافتها درو ره بسته کم کم شکم آئینه انی بود صاف درو گرداب باشد حلقه ناف قلم شد مال از وصف میانش زباریکی میان مودر کمر بست مرانت در کمرزان موی شکست سرین کوه و کمر چون موی بی تاب بسان بند و موئی کوه سیماب سخن ائینه شد تا گفت زانو چگویم وصف آن ائینه زانو نماید جام جم در صورت او دمی گرد در پس زانو نشیند جمال بی نشان آئینه بیند قلم را با شکست ار وصف ساقش رساق او خجل ساق عروسان دلم برسیم او چون آب لرزان زساق او چگویم کز لطافت رود بر پای او موج نزاکت بوصف ان کف پا خامه بر جاست پایها