Page 694

دهان تنگ آن رخساره چون سیم زسرخی بر سه مصحف بود میم دهن نقد عدم برهیچ بسته زباغ بی نشانی غنچه رسته شد از وصف لبانش کام شیرین زبان پرورده شیرین کلامی چو مغز پسته دارد چرب و نرمی زبان برگ گل باغ محبت سخن بانگ ادا باشد چو نکهت ذقن گفتم سخن در چاه افتاد ذقن چاه و لطافتها در و آب نگه در وی فتاد چون بوسه بیتاب ذقن پرورده دست لطافت زرنگ نکهت و آب نزاکت سخن در وصف کردن سر کشی کرد شب گردن از سرکشی سه رسید با یک سرو گردن فراتر چه گردن صبح مینای پر از نور نماید خون عاشق در وی از دور سخن در وصف ساعد دستگیر است زساعد آستینش از صفا پر بلغزد در تماشایش تصور نماید راستین چون ساعد یار بود شاخ سمن برطرف گلزار سخن رنگین شود از دست نگارین کف رنگین آن شاخ کل اندام می گلگون نماید در لب جام چگویم وصف آن دست نگارین که شد زاستین دامان گلچین قلم را کشت او برکف حنا بست زخوبیهای آن نگین سرانگشت حنا بر پنجه خوبان زندمشت قلم را گشت او صد جا قلم شد میان جوش خطان نان وعلم شد حنائی شد سخن بران پشت ناخن