Page 693

به پیش نرگس جادوی مستت نی نرگس قلم گردید در دست نپذیرفت ابر و کلک بهزاد برنگ می نوشته صورت صاد سخن شد صبح صادق زان بناگوش تجلیهای آن صبح بناگوش چراغ بزم کرده شمع خاموش شد از آب صفا گوشش چنان که از وی در چکد چون آب از در به بینی میکنم باریک بینی نه این بینی است بر رخسار آن کل بود سطر مجع ساغر مل نبیی شمعی از کافور باشد مصحف جدولی از نور با شد سخن از عارض کل کل شکفته گر از لب نام آن عارض برآید سخنهایم بهار اندر در آید خیالش گر نهد در دیده‌ام پا ز مژگانم شود آزرده صد جا ز خالش نقطه‌ها چون مردمک شد زیر لب خال او بالا فتاده نقطه بر لفظ شکر با نهاد بچشم مردمان آن خال زیبا بود چون مردمک زنگ تماشا خطم یاقوت شد از نام لعلش از رشک رنگ آن لبهای گلگون پری لغزد میان شیشه در خون ز تاب آتش لعل می آلود ز ساغر جای موج می رود دود سخن لب میکرذ از وصف دندان در دندان لعل روح پرور بود درج عقیق سلک گوهر گهر چون ریز دندان او در در آغوش صدف بس آب کردید سخن خند در اوصاف دهانش دهان