Page 675

سراسر در گره بند فرورفته بخود صبح خورشید را روشن جا بخرم من کیم تا که تو از وسعت با زرم همچو برن چشم از شوق تو افتاد بجا دوش مرحوم گفت که طرزی شنو رشته کار من از بسکه در افتاد بتاب شب اگر برخ خوب تو بینم در خواب کاش در خیل غلامان باشم کتاب میدوم بهر تماشای تو از بس شتاب زغم و غصه هیچ در نجواند از درو ناب دستکرم ز کرم شاه نجف خواهد شد دامنم پر ز گهر همچو صدف خواهد شد بند ششم منکه از دوری هجر تو شدم زار و نزار چشم از روی تو مانند گل فصل ربیع زخم کاری بجگر خورده ام اینج ستم خواستم مدح تو گویم زعدد در سیدم نه کسی با تو ولی تو بکسی مانند طرزی کی یک سحاب عدد بچ رسد نیست بر غنچه تو قلعه حبس چیر بود آب شمشیر تو از جوهر ذاتی هردم گفت که چرا رود بمطلب برسم کاش بر ناخن باد تو رسم چون تا دلم از یاد تو چون غنچه ایام بهار یا علی مرهمی بر زخم دل من بگذار گفت عقلم که بگو طرزی و اندیشه مدار بخدا و برسول و بمرسل و بها ست ذات شمار د ده هم پنج و چهار کنده چاک فروکشد مچرخ دوار زده در خرمن اعدای تو آتش شرار بخدا و برسول و بعلی دارم کار دستکرم ز کرم شاه نجف خواهد شد دامنم پر زگهر همچو صدف خواهد شد بند هفتم ایچنین گفت بمن دوش باده فروش طرزی در مدح علی تا بقیامت بخروش در هندا