Page 676

۶۶۱ در خداوندی همه جمعی قرمزی جهان بیکه از باده عشق تو ز خود مست شدم الله و بالله و با دین است که هر جا زده گوش میزنم چنگ و نا در منجمانه مد هوش در جنابت فلک با قد خم میکرد بر درت چرخ بود از مه نو حلقه بگوش از لب لعل تو از جای سخن ریزد در چون فشان عمه الم شد در شمع خموش حب مائل بود موجب ایمان و یقین عشق ذات بود مغز سردانش و هوش یا علی دست من عاجز افتاده بگیر که مرا بار غم از درد فتاد است بدوش عاقبت عقده کار تو علی بکشاید اینچنین مژده شب دوش شنیدم از سروش طرزی چون مست غزلخوان دلم از سر شوق میرسد این سخن از زمزمه دل در گوش دستگیرم کرم شاه نجف خواهد شد دامنم پر ز گهر زیر صدف خواهد شد ترجیع بند در منقبت اسدالله الغالب مظهر العجائب علی ابن ابیطالب کرم الله وجهه در شام جنت مشام فرموده بند اول در عشق تو دل چو نو بهار است هر دل که ز عشق پر زنونست وز داغ تو دل چو لاله زار است آنرا بگل و چمن چه کار است نت کند بباغ و گلشن م غنچه شود بسینه پیکان آنرا که نظاره روی یار است آنرا که زعشق دل فکار است بیمار بعشق از مودم هر دل که بعشق گشت آرام دل کاغذ و عشق چون مزار است بامهر که گشت بیقرار است ای عشق چه شاهباز حسینی گر چرخ بود ترا شکار است ای باد ز ناز گفت با من طرزی ز عشقت چه اعتبار است