Page 635

ز گلشن چون بحسرت واکند لب غنچه مستش بستانم تو درین چمن هوای بر چه می چوری به میگدر کزا که درین بهار خزان اثر نه نهال اند نه ثمر هوای حسرت زلف او به بخون نشسته جلجل هوای گلشن روی او شده است گل بگریبان بسرو قامت دلکشش نشسته سرو سهی بخجل هوای آن لب شکرین مرا گره شد بخون دل که هزار عقده گره بود به لبش بسینه بی شکر هوای باغ بهار جان نفسی بخود نشده دمان ز غبار صحبت این و آن شده ایم بر دل خود گران ز خود انچنان شده ام نهان که یقین شک کنم در گمان نزدیم ساغر امتحان ز نگاه دیده رفتگان ببین و مغتنم دان بان چه طبیمی که نزد سحر زکدورت دل بی هوس نفسم فغان شده چون جرس تو بگو واسن عمار و خس طمع بهشتی تو در کودکس بهوای این گل زود رس من و سیارونی چه پیش و پس چکنی سفیر چمن ای نفس چو نسیم عار غم از قفس بودار نشان بست و هوس بدر یار خیر ان گذر ز زبان بلبل خویش خبر مشنو نوای عبث پس تر که چو باد صبح و دم سحر ز بهار غنچه گل گذر زنهال حاصل بار و بر ز کنار مستی بی ثمر بکف آر طرزی تبجر دل که از او چو نی اثرا ز خیال بیهوده در گذر چونی از فغان سخن مگو مخمس کجاست همت جستجو که رسی بجاده سر بسر ز عرق فشانی سعی خود چو قدم نشی انه که پس بسب خونم شبنم یك دهان به شنای تیغ تمایش من و پریشانی حسرتی که شکست مقصد پیش بصدای من برسی کزینبان بخجر فاش شرر که با دل خام خود شب روز در یک بسترش طپشی است با شمع از د چه رفت دیوسرش زچه بیچ و کردشیتی ز دم می حبیب بر سرس قسمت ذوق گذشتن و ز غبار کوچه عامرا نبری اگر کشدت بخون بکش انه که من که بمزار