Page 628

۶۱۴ مفلس بی باده بودن جان غمت است با خیال یار صحبت احسن صحبت هاست میرم غیرت بران عاشق که تنها میشود تاب خورد و شتران زلف میاد می کند غنچه دل ساز طرزی خن از کل می کند عاقل خوابی بیا دار تا در کند حساب زاندیشه آن زلف کاکل می کند فکر حوان بسیار در دل ماند سودا میشود مخمس بر غزل حافظ گفته هر که سر خاک ره خسرو بغداد کند بیکان از دو جهان خاطرشاد کند دل بناهنده خود این سخن ایجاد کند کلک شکین تو روزی که رقم یاد کند ببرد اجر دو صد بنده که ازاد کند پیر مران که براهش دویدم روی نیاز لطف حق صد در رحمت بشکشو دو باز همچو مجنون کنم این مرض بصد سوز و گداز یارب اندردل آن خسرو شیرین انداز که برحمت گذری بر سر فرهاد کند غوث الاعظم که گل باغ رسول مدنیست نور از شمع حسینی چراغ حتی است واقف سر کمال تو خدا و مدعی است کو بہراک تو از مدحت باستغنی است دست مشاطه چه با حسن خداد کند شاه شاهان نظری کن بمن خوار و کدا که سرم ذره از خاک درت نیست جدا در شب فرقت از خار توامی بدر د قاصد حضرت سلمی که سلامت بادا چه شود کر بسلامی دل ما شاد کند در سر شوق رخ تو جانب بغداد بدم بیخودی امد و خود را همه از یادم برد پیش از ین کرچه محبت دل ناشادم مرد حالیا عشوه عشق تو ز بنیادی بود تا دکر فکر حکیمانه چه بنیاد کند