Page 627

هر که بخاطر گذری اشکم ندامان نگذرد طرزی لای شاه دین من رهبر خود میکنم وز مدحتش آفاق را فرما نبر خود میکنم مهرش انیس خاطر غم پرور خود میکنم خاکدر شاه جهان تاج سر خود میکنم تا فرق بخت من کیم از اوج کیوان بگذرد مخمس برغزل میرزا صائب دان آب سینه کر محم چو شب ما میشود اشک نارنگین بست در دیده صهبا میشود چون قلم کریے کرد و چاک کے پا میشود دل بدشمن چون ملائم شد مصفا میشود سنگ با آتش چو نرمی کرد مینا میشود عارضت اخگر نگردد لاله زار انداخته پیش رخسار تو رنگ از شرم گلها باخته خویشتن داکو به پیرنگی دل پرداخته خود نمائی کار ما را در گره انداخته قطره چون برداشت سر از خویش میا میشود چنگ میگوید بگوش شنا ما در خروش در حضور محتسب بیداری را سر هوش هم انرا پد مدار و باده از پیمانه نوش جرم مادر پای رحمت را نمی ارد بجوش صاف کرد و سیر حین داخل در با میشود کل گریبان میدرد پیش توای غنچه دهن لولو میریچد زان لب بهنگام سخن سرو در قدس ری هر زمان تا نله گوید چمن چون رود بیرون باغ آن یوسف گل میرن گل مدامن پرش دست زلیخا میشود چشم مستش پرده ناموس زاہد را درید محتسب از پیش لعلت باده گلگون کشید سینه صد پاره دارد با خود این گفت شنید شیشه پا چید امشب طاق محمود شد اسید گر فید سنگی از نو میدی تماشا میشود هر نگاه چشم مستش موجب صدافت است خوشنگاهان جهان یارب عجائب اریحات