Page 623

ببین که در طلبت حال مردمان چونست بغزه رخنه کعکدی اگر چه در دینم فدای لعل لبت باد جان شیرینم نوازشت برقیب ای نگار می بینم چگونه شاد شود اندرون غمگینم باختیار که از اختیار بیرونست نه شور عشق بجان دل من افتاد است بهر که روز ازل قسمتی خدا د ا د است شرار عارض عذرا بوالق افتاد است حکایت لب شیرین بکام فرها دوست شکنج طره لیلی مقام مجنو نست ز بهر دیدن رخساره هما یو نت بکوه و دشت رود عاشقان مفتونت بهر کجا که رود عاشق جگر خو نت بیا د لعل لب و چشم مست میکونت ز جام جم می لعلی که میخورم خونست بگو بدختررز از من این زمان ساقی که موسم طرب آمد شو بمان ساقی ز چنگ و نی بچکنی هر زمان بیان سا ز دور باده بجان راحتی رسان سا که رنج خاطرم از جور دور کردونست چو باری ناله بسیار میکند حافظ ز بهر دیدن دلدار میکند حافظ نه ز عقل خواهش دیدار میکند حافظ ز بیخودی طلب یار میکند حافظ چو مفلسی که طلبکار گنج قارونست مخمس بر غزل حافظ ز فرقت تو مرا خون د دیدگان جاریست بیا بیا که مرا غمزه کار خونخواریست خموش بودن با پیش کن بکار بنال بلبل اگر بامت سر باریست که ما دو عاشق زار یم و کار ما زار بمن مکوی حدیثی که غیر جام و سبوست که میل خاطر من سوی باده نابست