Page 61

بر جگر از بسکه هردم خارحسرت میچکد خارمیرویدبجای غنچه در گلزارما میرفد پیشش بناز و عجز وزاری میکنیم بیشتر از ناز استغنا کند دلدارما تا توانی طرزی در افغان زاری سعی کن رحم آخر میکند برنالهای زارما جواب صائب بانفس از صدق زداه سحر عنوان ما مصرح خورشید باشد مطلع دیوان ما قد نماگر بگذری از دیدۀ گریان ما محو چون آئینه گردد دیدۀ حیران ما تاکنم پیش تو مرغ ابی دل راکباب میکدمی شیر بر آب دیدۀ گریان ما از بهار تیره بختی های ابر گریه ام سرمه سارویدچومژگان سبزه در دامان ما روی گلهای بهار عشق با خون شسته اند غنچه از دلهای خونین است در بستان ما با گدا رویان چه لازم گوی و چوگان باختن از سر شانه آن بود چون گوی در میدان ما گرعذار رم چوبرق ازبسکه در راه طلب شعله جای گرد خیزد از ره جولان ما خلعت حق را نباشد زیر و در میان جامه کوتاهی ندارد بر قد عریان ما کاسه مانی نصیبان بسکه از نعمت تھیست پاره دل میخورد برخون ما مهمان ما ز انقلاب بحر طبع صاف دل غافل مباش میشود کام نهنگ هر موج در طوفان ما هر که در زندان تنگ سینه ما جا کند باغریز مصر بیرون نیاید از زندان ما از گرانجانی سود عشق ارزان نگذرد طرازمی یوسف میفروشد مفت در کنعان ما جواب سلطان سلیم بسکه پر مهرستاست زمین دل ما عوض لاله دمد مهر گیا از گل ما نخل اندیشه ما ثمر مقصد نیست ریشه گل میکند از باد و بر حاصل ما بسکه طوفانی شور وشر دریای غمم دامن موج خطر دست لب ساحل ما رنگ بر روی گریبان شکند پاس کرم خجلت از شرم کشد بسکه رخ سائل ما حافظ