Page 553

۵۲۸ نیم را قصر دکان خانه بحت جانب شیرین طرز بسان دشت چشم غزالانم سیاهی برروش بیدل در کراچی گفته جاد کردش جام نگاه چشم جادویی چو چشم از بخودی افتاده ام از طاق ابرو دلم گم گشته عمری در رفتن آباد گیسویی بچین کاکل پرتاب بردم عاقبت بوی بدشت هم رسید نها سرع ما نمی یا بد که همچون آرمیدن میبرم از چشم آهوی زرشک جلوه طرز خرام قامت بالای چو آب از خود روم در زیر پای سرو دلجوی اگر خواهی که با اهل صفا آزاده بنشینی بسان سرد در کلشن وطن کن بر لب جوی بروی شاهد مضمون چوخواهی چشم بکشای بدوش خود چو کو هر سر بنه بر روی زانوی بدوش پستی شاید کشیدن بار هستی را چورنگ کل سری پیچیده ام در دامن بوی از ان از سیر کل امروز پوشم دیده از حسرت که دیشب شبنم من از بخودی افتاده بر روی دل از سوز محبت در کداز دل چگو دارد زخود چون اشک میغلظم بطف کو بکوید نه بندی نسبت مشک خطا با زلف مشکینش بهر مو صد ختن بندد و داغ چین گیسوی میان ما و او طرزی جدائی رنگ هستی شد و گرنه سایه و خورشید با هم داد پهلوی برطبق بیدل در کابل گفته ندیدم از دعای صبحدم چوندی بهبود نسوز و شعله عشق دل افسرده طبعانرا حباب آسا بخود تا چند با لیدن کنی آخر در آن گلشن که نبود جلوه قدی چو شمشادش تبسم میکنی تا چند بر حال دل ریشم زسودای مشاع در د خوبان کذر ای طرز مرغ ساز مجود ضمیر دایمی سرمه آلود شرار شمع با وقم ندارد آتش دود با این هستی بی بنیاد و با این بود نابود بحشم شبنمی اید چو تیر زهر آلود زشور خنده است دارم بدل زخم نمکوس که در بازار خم دار و زیان جان و دل سود بطرز بیدل در کراچی گفته دریمان