Page 552

تباوت نتیجه دارد جامه زیب انرا که برتن غنچه گل راست و امن گریبانے چوبوی گل شب ابی نیست رنگ شرع کاخار چمن بر دوش رنگ گل پر دنا چشم گریان بریس غربت بهر گرد سر اشفتگی کشتم چو کاکل از سراپایم دمیده ضبع پریشانے پلوگوهر مقصد بکف آوردم از ہمت چو گو ہر ہا بنا گوشت بیان ختم بغلطانی ز بحر خامه ام زان موج معنی صفا جو شد گہر ریزد و ه ریزد قطر ہای ابر نیسانے خیال حیه باش شش جهته بند ما ابد طرز نشتن کی رو و همچون نگینم خط پیشانی بر طرز بیدل در کابل گشته کعبت رسیدم اخر از وضع پریشانے صفای سینه شد حاصل مرا از جوشش حیزانی سپید است تمنایم زکوی شوق می آیم بسان سایه در پایش زمین بوسم بپیشانی زسر شش دہم جنس گرفتم درس جان دادن ندارد خط آزادی بیاض چشم قربانے براه قطع شوقش سکته از خود میروم بیرون بسان شمع از نقش قدم دارم گریبانے بگلشن نیسنی خوش چو بر گل چشم بکشودم کف افسوس شد ترکان و دند از پشیمانی ریس شق تحیز کرده ام گرید ارش نگاهم زیر بال انینه می سد در حیرانی نمیدانم شهید غمزه ناز کیم یارب که از هر قطره خونم گل کند رنگ گلستانی زہوستان بستی عزم ملک نیستی دارم از ان چون شمع دارم هر نفس از خود پریشانی بسان شقه می بر فشان شوار شبگردی شب نگری کنی چون شیشه تاکی از گرانیها نگاهی حرفی از مضمون درد بیدلواسن ولی صد بار چون تنبویم از حسرت بپیچانی جو کل ہر چند در ساز لباس باغ کو شیدم ندیدم جامه چاکت را ز کالای عریانی بسان شعلہ جوالہ کرد خویش کردیدم کند بر کرد جولانم بیابان نمک سانے ز جان برخیزم اربو قتل من از جای برخیزد نشینم بر سرش کردم از ناز فشانے گراوانی که من دارم زلطف نازک اندام کند پیر اهن از خند های گل گریبانے