Page 546

۵٣١ آه کی حزاب از غم دنیا شود یکی مانند غول بادیه پیما شود کسی امدل چوشد باش سحر رو در خرام تاکی شیشه قید چو صهبا شود کسی تارکدلی نمیخرد ایام دم مزن باید درین زمانه چوخارا شود کسی جز زخم سینه چاک جگر حاصلش چیست همچون قلنز بهر چه گویا شود کسی از قسمت ازل نبرد بیش نیم جو گرشکول چو غنچه صحرا شود کسی هر چند بوی مشک رود دور بهتر است باشد کمال عشق چو رسوا شود کسی همچون فوج بخنده کشاید دولب مدام گرزانکه اخگر یز چوسینا شود کسی تک حسن که هر در دو جهان نیست رونما کوری ماست بهر چه مبینا شود کسی جای که قدر عالم و جاهل بود یکی خونش گروست که دانا شود کسی طرزی نشین ز پای که صائب بمانه گفت تا کی غبار دامن صحرا شود کسی از طبع خود در قند هار گفته گل بباغ آمد و شد موسم دی ساقی از لطف بده ساغری گوشت مبل سحاب دفت و چنگ ساغر باده بنوشان بی می جام می نوش نصیحت بنیوش که نه خسر و نه بجهان ماند نه کی ساقی باده رخ از بهر خدا سوز جان دلم از آتش می سینه از ناله کنم چاک چو چنگ گر دمی لب نهی برلب نی بگه می ریخت بسا جام شب گر دطی ساقی ماه قری دوش طرزی ز سر مستی گفت کمترین بنده ما حاتم طی جواب سلمان در قندهار گفته مست از خانه برون ای و بیمار آساستی باده ناب که مردم ز خمار آساستی ساغر چند پیابی دهم از بهر خدا تا بنوشم بخیال رخ یار آساستی