Page 527

مزن برحسد دیگران دست را همه رشته افکار بشکن اگر خواهی مهرویان نشستن دل خود را چوزلف یار بشکن خرامان شو بطرف گلشن حسن بعارض رونق گلزار بشکن گره بگشا ز زلف و شوکت مشک بناف آهوی تا تار بشکن بگنج زلف عنبر جیب بگشا بهر تاری دلم صدار بشکن مباش از عاشقی محجوب طرز خمار از ساغر سرشار بشکن از طبع خود در کابل گفته غیر خون خوردن دلی نیست بکامانه من داد خون در عوض شیر من دایه من از لفا قم بدل صدق تصرفات نشان معنی مصحف اخلاص بود آیه من رو برو راز دلم گفت بردم چون آب طفل اشک بسیج ساور دی وایه من عاجزی رتبه اقبال بلندی دارد پلو ما چرخ زپستی زده زان پایه من فخر حرمان نتوان وصل تو با نقد روان کی د هر سود بود ای غمت مایه من انقدر خون دل و لخت جگر ریخت زچشم که چکد خون دل از دیده همسایه من پیش زاهد سخن عشق تو گفتم گفتا رتبه عشق بلند است خودا پایه من بسکه چون نقش قدم جای نشینم طرز یک قدم پیش زمن میکند و سایه من از طبع خود در قندهار گفت یار مهربان چهر و با یاران مکین یار بد خوی مرا این است دین همنشینی با رقیبان یا سچند ماه من اخر دمی با ما نشین خوبرویا بابدان کمتر نشین خوب نبود با بدان بودن قرین گر نداری خوبی خود اعتبار اینه بردار روی خود ببین با به آئینه نه پینی از غرور وصف خود بشنو ز من ای نازنین چون