Page 503

۴۸۸ ندانم با که گویم راز دل زین دشمن جانی که در هر کشمش طپیدنهای دل گردید غمازم بیاد چشم مستش بسکه با خود گفتگو دارم چو مژگان سیاهش سر با لو در نیازم ز بس وحشت کمین افتاده ام از بیجان بین بال طائر رنگ چمن بسته است پروازم بباز گریه کر نالم مکن عیبم ز بیدردی که در کنج غم او ناله زارست دمسازم بدام هستی موهوم پابندم نمیدانم چه سحری زا سنجا هم که معدوم است اوازم جمال بینیازش عکس خود در ما نمیدازد بحیرانی اکرابینم طرف آئینه پردازم سپر از کرمی رفتار ما بیجانمان طرزے چو نم وحشتم شو قم رمیدنهاست ناسازم بر طرز بیدل در کراچی گفته که داند خرتگاه سرمه رنگش شوخی رازم که زیر کوه سنگ سرمه خوابیده است آوازم سراغ جلوه ای بی نشان رنگم چه میپرس که همچون بوی گل بیرون گلزار است پروازم بهر صید زبون انداز پروازم نپردازد که عنقا گیر کوه قاف معدومی است شهبازم بهر مژگان زدن صد اشک رنگین میر و از چشم که من همچون بهار رنگ بوی ناز گلنازم چنان از بیخودی مستانه از خود میروم بیرون که هردم میکند موج شکست باده آوازم بدست نیستی هر غنچه ام صد دسته می بندد ز بس در گلشن هستی ز حسرت اشک میبازم ز عکس جلوه ای حسن بژ نگش که می بینم بروی بخت خود آئینه سان از ناز میتازم خطوط هر رگ گل را بگلشن درس میگویم که من چون صبح دیوان معنی دیده بازم بجو رندگی از پاکی طبع صفا پرور بسان موج از سینه زن باید شوخی رازم بدعوی کمالات هنر پروردگان هر برا می سنگ قدرت در ہر شعر اعجازم بر روش بیدل در کراچی گفته دل از طرز نگاه او چنان مستانه میسازم که از کرد شکست موج می پیمانه میسازم چنان معنی گنجایی و حرف فراموشی که خود را با دل و براشا بیگانه میسازم دین