Page 494

خراب چشم یارم کام درین میخانه حیرت نه در میانه این دانم نه فکر این و آن دارم زسوز گفتگوی شعله ایجادم چه میپرسی که شرح سوز دل چون شمع یکسر بر زبان دارم دلم در هر نفس طرزی باه و ناله میکوبد نفس در سینه میگام خیال نیستان دارم این غزل در خلوت اربعین رمضان در شام شریف گفته ما دل بدست دلبر نقاش داده ایم کوه گران بدانه خشخاش داده ایم گفتم چو دل خیال ترا در بغل کشید خورشید را بخفگی خفاش داده ایم از تنگ روی غازه خوباب تنگ چشم شوخی برنگ خانه خفاش داده ایم ما از شگر نه کی تصویر نقش خویش شوخی بکمک خامه نقاش داده ایم در خاک ما ز نفس مجو شرر آتشی این نقل صلح بر بر پرخاش داده ایم در سینه خانه غم و سوز دگداز عشق رغم فکر بدر و تک باش داده ایم تاراج گرد گنج دلم را هو او حرص ما این خزینه در کف اوباش داده ایم برخوان حرص همچو مگس سر چوهوس نقد حیات طعمه بر اوباش داده ایم دل از هوس نه معرفت حق بر برسانت خود مرده را گرفته بنباش داده ایم ما دوزخیم نعمت فردوس را بهر ار گف کندم نخود ما ش داده ایم بوار خاک رسم تو از سینه کم مباد زان فیض صبح در قندش داده ایم صورت پرستیش همه از حسن نقش است ما موجکلک خامه نقاش داده ایم تار کدام سنگ قدم چون شیشه باش مینای دل بمطرش عیاش داده ایم طرزی بسرچ پرده مدح تو چنگ زد قانون تار و نغمه بشاباش داده ایم در جواب محمد امین جان عندلیب تخلص در کابل گفته جبین برغم شرم خجالت ناگجا دارم که عکس آب کرد آئینه را از بس حیا دارم ندانم می خورد رفتم نه از فریاد خون گشتم مگر آن ناله ام کاندر دل بیدرد جا دارم