Page 431

دلم چون پسته خاری نماید در نظر طرزی از بس بر سینه خوردم تیر از چشم نگاهانش بر طرز بیدل در کابل گفته بروی جام میخندید تا لبهای میگونسش زغیرت چهره می سرخ شد چون روی گونش بطرف باغ اگر آید خرامان قد موزونش شود ز آشفتگی سرو سهی مجنون بید مجنونش دل نازکتر احم میکو نازک طبع افتاد است بسان شیشه را نسیه نماید زیر دانش بیابان کرد الفت بسته زنجیر کی کردد بسان رم وطن در چشم آهو کرد مجنونسش بگلشن گل برخسار تو نازد لاف محسنی بناز سبزه گلچین است و کرد از باغ بیرونش قدم فهمید و نه در کوه و صحرای غمش قیس بود ریک روان از دل طپیدنهابها مونش ز امواج سرشک دیده اشکم چه میپرسی بغرق بین زد ساز و حباب آب جیحونش سواد نامه طرزی بسان غنچه رنگین شد بروی صفحه تا کردم رقم از چشم پرونش بر طرز بیدل در اکبرآباد گفته انرا که بوی تو بود تازه دماسش چون غنچه زخون رنگ شود روی قاش بر طرف چمن بوی شانش توان یافت بانکہت گل رنگ برد کر بستر ائسش ہر جا کہ خیال تو در و جلوه نماید چون زلف پر از مشک بود دود چراش گفتیم چو خط سبز برامد ز عذارش بر بیضه طاوس مگر شهر زاغش در نافہ نشکفت که از حسرت آن زلف بوی نفس سوخته آید ز و ماش از نازکی آن چمن ناز چگویم بر غنچه چکد شبنم نظاره باغش چندان سین داغ دل خویش خرامم تا بار بخون رنگ دهم سرمه داغش از چشم بد غیر چو تعویذ به بستم طرزی پر پروانه مهار دی چراغش جواب صائب کابل گفته بس طاقت ما افتاده سر و جلوه ارایش زطوق گردن قمری بود خلخال مینایش