Page 409

۳۹۴ رنگ بوی سمن و گلر از صرف غنچه کرد چون صبا در قدر دانبهامعنه دار دجا تا کجا برشی بیا ای نوبهار باغ حسن میتواند گشت تحسین از گل بردار دجا فیض عام او با ستعداد ما دارد اثر در سمن آبست اندر گل شردار و جا شعر طرزی جلوه وصف غنچه در سر دست باغ در گل و بلبل معانی بیشتر دارد جا در صنعت ترصیع در تعریف بهار گله ای رخ نامسترات مثر تر از تو با وی خط نورستات دسته زگل سمینا خط و لب و گلگنت سبزه و آب بقا زلف و رخ مهوشت آیت لیس نما غنچه چون پسته ات مغزق شکر خند ناز حقه سر بسته ات پر گهر شاهوار قامت و بالای توفتنه بالا بلا زلف چلیپای توسلسله نامدار خنجر مژگان تو سب جگر دوز دل ترگس فتان تو آهوی مردم شکار خط و رخ آل تو آتش و پیچیده دود زلف کج و خال تو مهره مار است نار قامت رعنای تو مصرع طبع بلند عارض زیبای تو داغ دل لاله زار چهره با آب تو برده زجانها شکیب سنبل تاب تو برده ز دلها قرار ترگس جادوی تو ساحر بسیار فن حلقه گیسوی تو نافه مشکت نثار قامت برجسته ات جبه تر از عشوه ناز دست حنا بسته ات شاخه گل کله کا غمزه خونخوار تو رخنه گر جان و دل عشوه پر کار توفتنه گر روزگار چونکه شنید این سخن آن بت گلپیر هن گفت بیا پیش من غنچه زنگین هزار طرز نوا غاز کن چنگ فغان ساز کن لب بسخن باز کن در صفت نوبهار کشمش ای تو شلب نغمه طراز مطرد مطلعی همچون طلب بیست و کوسش دا ای قد موزون تو سر و لب جویبار وی رخ گلگون تو آب رخ نوبهار سوسن