Page 392

چو تخمی تخم دل طرزی بنور خون لبریزم چه شد که اشک در چشم مردم نمی آید جواب ملالی در شام شرف گفته جهان تیره ی او در دیده روشن نمی آید بجشم هر دو عالم چون سر سوزن نمی آید نکوی او دل بیسوا سوی گلشن نمی آید بلی کل را اثر در دیده روشن نمی آید چرا پروانه سان دل را بشمع او نسوزانم که غیر سوختن کاری ز دست من نمی آید چنان از مستی عشقت ز کار افتاده دست من که از دستم گریبان چاکی دامن نمی آید گورنک و رنگی کرده کل در غنچه و بلبل که صوت عندلیب از جانب کلشن نمی آید با سم شخص نتوان رسم پاکان آکنی جبار روانهای بکار از چشمه سوزن نمی آید صفای مرقلب از نفس سرکش کی شود ظاهر برون آئینه از خاکستر کلخن نمی آید مغلط با محق کی متقابل میتوان کشتن نمط بازی بچشم از دیده روزن نمی آید نهنگ خار پهلو دار پنهان در بغل دارد از ان ماهی برون از آب بی جوشن نمی آید سفیدی میکند چشمم یکه گوشه نشینم چرا از یوسف کل بوی پیر اهن نمی آید غنی از پهلوی چرب ایچنین برخویش میبالد زشمع این خنده های کرم بیرون نمی آید چه شد که قدر من نشناخت شهناز کوری بخت تمیز خوب بد بیدیده روشن نمی آید مالی کشت با طرزی که در راه غم خوبان بغیر عاشقی کاری ز دست من نمی آید در جواب اپسر طرزی صاحب عندلیب کلنجر گفته تا عشق تو مرا بدر دل استاد آمد سبق بزود گذشتن ز خود مرا یاد آمد میتوان را چو بدل یاد ز نشتر دآمدم تیشه زد بر سر و از در و بفر یاد آمد نقطه عشرت اند و در ترانه افغان بیکر انغو د ول من چون الف آزاد آمد روشن خاک جگر نیست طریق دل ما سر این سلسله از شانه شمشاد آمد باید اوید چو آمد سوی من دیده دام چشکی زد بمن و گفت که صیاد آمد