Page 368

۳۵۳ از اشتیاق سجده محراب ابرویش هر موی تنم خم محراب میشود بوی خطواش میرود گر صبا بچین در نافه مشک ناب چوخوناب میشود گربر نوی زروی نوا هت در آیند آئینه بیقرار چو سیماب میشود از گرمی نظاره شود داغ عارضش در ناد بوب لعل شرب میشود سیلاب چنان سعی بویرانه ام کنی کاین کلبه ام خراب زمهتاب میشود گیرم عروس دولت بیدار در کنان شب که با خیال تو در خواب میشود برطره نو با د صبا گر در دکشی دل در برم چو زلف تو بیتاب میشود طرزی مکیدن بناش آرزون کز خجلش که چو حباب آب میشود جواب صائب در کابل کشته هرگز زچشم شوخ او مست و خراب تار نگاه هیچ دکس موج شراب میشود آن بت کم نگاه من میگو نظر نمیکند تار نگه بچشم او چون رگ خواب میشود سوز درون سوز ام پیش زبانه در ردا آتش نرم شعله زن زاشک کباب میشود دل چومی رسیده شد اندوه جذبه لبت کوزه چو چرب می کند پر می ناب میشود گردم از خود تهی دیدن ماه روی او تحت کل زتاب خور بار کتاب میشود کبر محیط را بر تنگ چو قطره میکشد هر که ز خویشتن تهی همچو حباب میشود دانه شبنم عرق دید چو بر عذار او پشت کف صدف کهبر ز یر حجاب میشود نکه اثر ده برون نشد چشم مست او شور طیم رست موج شراب میشود طرزی چومی رسیده دل از سخنان صائبم غوره پخته گان باده ناب میشود از طبع خود در پشاور کشته بایران استادی هر کس کند بدمیشود هر که تر در میکردان سکته زودمیشود هر که خلق که عالم مریدش باشد کونا هر که کوید ینات او با عالمی بدمیشود